Likke slikke slobber slob

Als hij de fles ziet begint hij al met zijn beentjes te trappelen. Ondanks dat ik hem zijn eerste maanden borstvoeding gaf, heb ik hem wel kennis willen laten maken met de fles. Je hoort van die verhalen van moeders die twee, drie keer per dag naar het kinderdagverblijf moeten om de baby te voeden. De flesweigeraars. Wat lastig moet dat zijn voor een moeder. Daarom ben ik zo snel mogelijk gaan proberen of het hem lukt…

Nou niks mis met zijn flesdrinktechnieken. Hop, fles in zijn mond en drinken maar. Onze kleine man heeft zo’n enorme kaakontwikkeling. Ik vermoed door de borstvoeding. Met het resultaat dat hij binnen 3 minuten zijn fles leegdronk. Uiteraard niet ideaal. Probeer het dan ook nog maar binnen te houden.

Dus toen begon het; de zoektocht naar de geschikte fles. Wat zijn er veel opties. Elke merk pretendeert de beste fles te hebben met de beste speen. Maar allemaal waren ze in 5 minuten leeg.

We begonnen met Tommee Tippee. We probeerden Avent, we probeerden Difrax, maar niks hielp. Allemaal waren ze snel leeg. We voegden Nutriton toe en dat gaf wel enig resultaat, maar of dat nou de oplossing is voor snelle drinkers? Lijkt me niet ideaal.

Op advies van het consultatiebureau kocht ik een fles van 20 euro, van Medela “met Calma speen”, speciaal voor simulatie van de tepel. Nog nooit was een fles zo snel leeg als die, 3 minuten. De Tommee Tippee werkte nog het beste, typisch, want het was de goedkoopste fles van allemaal. Tot ik via van meerderen tips over de Dr. Brown-fles ontving.

De magie achter deze fles: Je kindje krijgt zijn voeding vacuümvrij en zonderluchtbelletjes. Op deze manier blijven de vitamines optimaal behouden. Er zit een speciaal ventielsysteem in. Maar het belangrijkste voor ons is, dat met de kleinste speen van deze fles, hij nu langzaam drinkt.

Gaat hij eten dan luister hij graag naar een versje van oma:

Moeder Muis is altijd thuis
Altijd bij haar kookfornuis
Jongens, jongens, ben je daar
Slabjes voor, de pap is klaar
Likke slikke slobber slobber slob
Slabjes af de pap is op

Als hij de fles ziet spert hij zijn ogen open, zijn armpjes gaan omhoog en met zijn beentjes trappelt hij. “Eetsmakelijk kleine man”.

Advertenties

Ik heb zo’n dorst!

Over dit onderwerp had ik het afgelopen weekend met een vriendin: borstvoeding en dorst. Wanneer je borstvoeding geeft kun je, vooral in het begin, heel erge dorst krijgen. De eerste dagen stond er dan ook continu een karaf water naast mijn bed. Zo gauw ik Hugo aanlegde overviel mij direct het gevoel van uitdroging. Alsof ik weken niks had gedronken en rondzwierf in de Sahara. Zoiets, misschien net iets minder erg. Maar ik moest en zou drinken.

Ik zorgde er altijd voor dat ik een glas water in mijn buurt had staan. Zelfs als ik net wat gedronken had. Zo gauw de baby naar de borst ging; droge lippen, rauwe keel en ongelooflijke dorst. Vergat je het water te pakken, dan werd vriendlief geroepen. “Liefje, water!!, ik heb zo’n dorst”. Redelijk snel anticipeerde hij hier al op, de schat. Zette hij uit voorzorg een glas water klaar, zodat zijn uitgedroogde vriendin rustig hun kind kon voeden.

Ook leerde je van je eerder gemaakte fouten. Wel het water pakken, maar net iets te ver weg zetten. Op het tafeltje voor je, zodat je er wel naar kon kijken. Of net iets te ver naast je. Graaiend met je rechterarm richting dat glas. Met het puntje van je vingers hem aan kunnen raken. Maar net niet dichtbij genoeg. “Houd ik het wel vol, ahhhh dorst!”.

Mijn vriendin, die ook net moeder is geworden, heeft het ook zo ondervonden. Wel waren we allebei van mening dat het naar verloop van tijd minder werd. Nog steeds heb je behoefte aan extra vocht. Wat logisch is, want die kleine drinkt natuurlijk jouw vocht op, maar het is beter vol te houden. Ook wanneer je even geen glas water bij de hand hebt.

Toen mocht papa de fles geven aan Hugo. Ja hoor, hij laat onze kleine man de fles in de mond nemen en roept: “Snel, water… ik heb zo’n enorme dorst!”. Ja, haha, heel grappig!

Babymode

Met zorg stel ik vanochtend zijn outfit samen. Blauwwit gestreepte romper, met donker blauwe broek, blauwwit gestreepte sokken en een grijs jasje. Keurig gestyled. Hij is er klaar voor. Onze bink gaat flirten met de babymeisjes op het kinderdagverblijf.

Voor die kleintjes is er zulke leuke en stoere kleding. Als je niet oplet puilt zijn kledingkast enorm uit. Super schattig vind ik vooral die kleine spijkerbroekjes, die kan ik zelden laten liggen. Ook al draagt hij nu nog vooral joggingbroekjes, die zitten natuurlijk veel lekkerder bij je hummeltje.

Gemiddeld een maand per maat, je hebt al gauw te veel. Al meer dan eens ben ik een kledingstuk in zijn kast tegengekomen dat hij nooit heeft gedragen en nu niet meer past. Zonde!

Soms is het ook wel lastig hoor. Ik kan nu een broek maat 62, een romper en truitje maat 68 en een jasje maat 50 combineren. Elke merk zijn eigen maat, blijkt wel weer. Dus nu houd ik hem vaak kledingstukken voor, om te kijken of het past. Want die maten kan je nauwelijks van op aan.

Dan halen we hem vanmiddag op uit het kinderdagverblijf. Met zijn blauwwit gestreepte romper, zijn donkerblauwe broekje en zijn… huh? Grijze sokken met oranje sterren? Hugo heeft vandaag zelf geshopt bij het kinderdagverblijf, zo te zien.

Jonge hippe moeders – shoptip

“Echt, is dat een zwangerschapsjurk?  Wat mooi. Ja in onze tijd mocht je er niet zo mee te koop lopen hoor, dat je zwanger was, toen droegen we soepjurken”.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik het assortiment zwangerschapskleding eigenlijk nog steeds erg matig vind. Ik heb er vast niet voldoende naar gezocht. Daarnaast heb ik ook nog veel van mijn eigen garderobe kunnen dragen. Maar het is kennelijk in elk geval een stuk beter dan vroeger.

En dat geldt voor meer dingen;

luiertasje

Sinds kort kan ik ook al op straat pronken met de Pampers van Hugo. In mijn handtas heb ik een allerhandigst klein stoffentasje met een vrolijk dessin. Daarvan verwacht je niet dat ik er twee luiers en een pak billendoekjes uit kan toveren.

Met een vriendin ga ik een kopje koffie drinken in de stad. Hugo gaat mee; mensen kijken vanaf het terras, dat vindt hij leuk en wij ook. Op tafel leg ik het tasje. Aan de lintjes hangt zijn speen. Direct gaat de blik van de jonge serveerster over het tasje. “Wat een leuk ding is dat!”.  “Dankjewel, dat is mijn luiertas”. “Huh?”, ze kijkt bedenkelijk. “Ja, voor de luiers van mijn zoontje”. “In dat tasje?” Ze lacht en lijkt me niet helemaal te geloven. Ze gaat naar het volgende tafeltje en kijkt nog een keer om. In gedachten heeft ze hem vast al gevuld met haar telefoon, make-up en portemonnee.

Tsja wie zegt dat alles voor luiers groot en onhandig moet zijn. Heel makkelijk namelijk als je niet alle babyzooi wilt mee zeulen, maar wel schone billen wilt kunnen regelen voor je kleine hummeltje.

We zijn een nieuwe generatie: jonge hippe moeders.

Ook zo’n leuk tasje hebben?
Sinds ik deze blog ben gestart ben ik ook aan het Twitteren geslagen. Daar heb ik heel veel creatieve ondernemers ontmoet. Er worden door ontzettend veel jonge ondernemers hele leuke dingen gemaakt. Jammer eigenlijk dat je hier niet veel meer van ziet, zonder dat je er naar op zoek gaat. Het zijn toch vaak de grote merken met hun grote budgetten die in de bladen en etalages staan.

Via Twitter kwam ik ook in aanraking met dit ontzettend handige en fraaie luiertasje. Eentje die je in je handtas kan stoppen of in kinderwagen kan leggen. Zo hoef je als je even weggaat niet je hele luiertas mee te nemen. De meiden van Pippelot gaan met de tijd mee en hebben een handig tasje gemaakt. Bekijk hun site eens, ze hebben nog veel meer en het is allemaal “Made with love…” www.pippelot.nl.

 

Afbeelding

Even naar ‘De koeien’ kijken

Baby’s houden van kunst. Misschien was het je al opgevallen. Ze zijn er zelfs zeer in geïnteresseerd. Is je kleintje uitgekeken op zijn eigen speeltjes of gewoon een beetje hangerig? Ga eens even voor een schilderij staan. Je zult merken dat hij er helemaal in opgaat. Toch zal een kleurrijk modern werk van Kandinsky hem meer intrigeren dan een stilleven van Anton Pieck, denk ik. Niet dat ik deze in mijn woonkamer heb hangen, dus ik heb het niet uitgeprobeerd.

Hugo heeft ook weleens zo’n moment dat hij het allemaal zat is. Een beetje uit zijn hum of verveeld. Op mijn arm draag ik hem dan richting de eettafel waar een schilderij hangt vol kleuren en harde lijnen. Meteen wordt hij rustig en begint zeer geïnteresseerd het werk te bestuderen. Hij is een echte bewonderaar van de mannen met stropdassen en sigaren die op het schilderij staan. Elk stukje wordt grondig bestudeerd en alle penseelstreken worden uitvoerig onderzocht.

Omdat het mij wel boeide wat kunst met zo’n kleintje doet ben ik er wat over gaan lezen. Ik kwam bij een grappig artikel uit “Baby’s houden meer van Picasso dan van Monet”. Bijzonder om te lezen is dat volgens dit onderzoek een kleintje een voorkeur heeft voor de werken van Picasso en deze zelfs kan onderscheiden van andere werken. Knappe koppen hé die baby’s? Echter in hetzelfde artikel wordt beschreven dat duiven dit ook kunnen. I am just saying!

Toch is het de moeite waard als je een huilbaby hebt en een beetje budget over. Schaf een Picasso aan en opgelost!

Vanmiddag was het kleintje van mijn broer een beetje van slag. Hij wilde continu met iets anders vermaakt worden. Dat hoort bij de leeftijd van 11 maanden – je kan al zoveel, maar eigenlijk ook nog net niet genoeg. Dan heeft oma een goed idee: “Kom we gaan even bij de koeien kijken!”. Dat vindt hij leuk. Dat is namelijk het favoriete schilderij van beide kleinkinderen.

Veel belovend, baby’s die nu al geïnteresseerd zijn in kunst en cultuur. Ik pak Hugo op mijn arm en loop richting het schilderij. Hij gaat er helemaal in op. Trots kijk ik naar mijn cultuur minnende zoontje. Dan zet ik de tv aan. Zijn nek is ineens zo flexibel als die van uil en draait 180 graden. Zijn blik gaat naar het flikkerende scherm en kijkt niet meer weg. “Kom op mama, draai nou eens even goed, dan kan ik er lekker voor gaan zitten”. Ja, helaas. Baas boven baas.

Bron onderzoek: http://www.kodh.nl/wp-content/uploads/2011/06/baby-picasso1.jpg

Ook een leuk fleurig schilderij waar baby’s graag naar kijken? Waggel en Vriendjes