Oppassen

Zondagavond was ons allereerste echte avondje weg, zonder de kleine man. In onze oppassers hadden we alle vertrouwen, maar toch is zo’n hele avond weg van huis best spannend. Gaat hij wel slapen? Schrikt hij wanneer iemand anders hem uit zijn bedje haalt? Hebben we alles klaargezet?

Zijn oom en een goede vriendin van ons hebben we de oppasrol aangemeten. Met zijn tweeën wel zo gezellig. Bak chips en cola klaar gezet. “Ligt de videotheekpas al klaar?”, vraagt ze. “Net als vroeger”. Ze hebben er zin in.

Toen we vertrokken lag hij al een beetje wakker te worden in zijn bedje. Nog even een dikke knuffel en dan de deur uit, richting Amsterdam. Ik heb nog even gauw een groepsapp aangemaakt, zodat we fijn het contact kunnen onderhouden. Even vragen hoe het gaat, natuurlijk. Wauw, 32 nieuwe berichten. Een heel familieportret van zijn tijdelijke gezinnetje krijgen we in beeld doorgestuurd. Hij heeft het naar zijn zin zo te zien. Een nieuwe luier, even spelen op het kleed, op schoot, een familiefoto, een fles, boertje, weer spelen en naar bed.

Concert begint, nog even een appje “slaapt hij?”. “Yep, fingers crossed hij is stil, gaat goed hier!”.  “Ohnee, haha hij deed alsof”. “Ja, hij slaapt”. Oké, wij gaan rustig genieten van het concert. We hebben staanplaatsen; dat ouderschap gaat best in je benen zitten zeg. Maar we hebben het naar ons zin. Dan met suizende oren weer de auto in en naar huis.  Mijn telefoon knippert. “De avondfles heeft hij ook al gehad en hij slaapt weer”.

Als we thuis komen ligt hij heerlijk tevreden in dromenland. Onze oppas, beiden uitgeteld op de bank. Ze hebben zich geamuseerd. Oom vertelt wel even een hartverzakking te hebben gehad. Toen Hugo zo diep lag te slapen en er geen ademhaling zichtbaar was.

Dat herinner ik mij ook van het oppassen. Een huilende baby die eindelijk in slaap valt, je eerste gedachte ‘wat heerlijk’. En dan ‘ohjee, het is wel heel stil, gaat het wel goed?’. Toch maar weer even kijken.

Advertenties